Tag: atrakcje dla dzieci

Najlepsze place zabaw dla dzieci w Gdańsku – Krople Gdańska cz. 1

Posted on 2017-06-30 by Kropla Morza 14 komentarzy

Tym wpisem chciałam zainaugurować nowy cykl na blogu, zatytułowany „Krople Gdańska”. Ponieważ kocham moje miasto, to chcę Wam trochę je przybliżyć. W zamyśle będą to artykuły opisujące najciekawsze miejsca i rzeczy w Gdańsku, warte zobaczenia, czy odkrycia. Większość z nich nigdy nie znajdzie się w żadnym przewodniku, wiele nie jest znanych nawet gdańszczanom. Niektóre to rzeczy stare, inne dopiero co powstały. Niektóre atrakcyjne dla całych rodzin, inne zaciekawią raczej dorosłych. To co, zwiedzamy Gdańsk razem?

Posted in Dzieci, Polska, TurystycznieTagged atrakcje dla dzieci, atrakcje dla dzieci w Trójmieście, dzieci, Gdańsk, krople Gdańska, park oruński plac zabaw, park regana plac zabaw, place zabaw, place zabaw Gdańsk14 komentarzy do Najlepsze place zabaw dla dzieci w Gdańsku – Krople Gdańska cz. 1

Centrum Nauki Experyment – niezapomniana zabawa dla dzieci

Posted on 2017-03-27 by Kropla Morza 2 komentarze

Jeśli będziecie w Trójmieście z dziećmi, a pogoda akurat nie dopisze, możecie wybrać się do Centrum Nauki EXPERYMENT w Gdyni. Może ono stać się również celem samym w sobie. Bo naprawdę jest tego warte! Read more

Posted in Dzieci, Polska, TurystycznieTagged atrakcje dla dzieci, Centrum Nauki Experyment, Gdynia2 komentarze do Centrum Nauki Experyment – niezapomniana zabawa dla dzieci

Atrakcje dla dzieci w wieku szkolnym na ferie zimowe

Posted on 2017-01-23 by Kropla Morza 6 komentarzy

W województwie pomorskim, jak i w kilku innych ferie zimowe są już w połowie, w innych regionach Polski dopiero się zaczynają lub rozpoczną się niedługo. Pół biedy, gdy możemy całą rodziną wyjechać gdzieś, np. w góry, jeździć na nartach czy sankach. Co jednak, gdy nie możemy pozwolić sobie finansowo na taki wyjazd lub nie jesteśmy w stanie w tym czasie wziąć urlopu? Jak zapewnić dzieciom zimowe atrakcje nie bankrutując przy tym? Read more

Posted in DzieciTagged atrakcje dla dzieci, dziecko, ferie zimowe6 komentarzy do Atrakcje dla dzieci w wieku szkolnym na ferie zimowe

Stronicowanie wpisów

Poprzedni 1 2

Szukaj:

Witaj!

Jestem Ania i bardzo się cieszę, że coraz częściej zaglądacie na mojego bloga. Nie lubię stać w miejscu i staram się cały czas rozwijać, podobnie jak mój blog Kropla Morza. W ostatnim czasie coraz bardziej skręca on w tematykę turystyczną i książkową, bo obecnie to moje dwie największe pasje.

Więcej informacji znajdziesz w zakładce „O mnie”.

kroplamorza

Miro tuż po groomerze - przystojniak, prawda? #ma

Miro ma już 10 miesięcy, więc jest szalonym psim n

To ja tęskniąca za latem 😜 A tak na serio, ostatni

🌿 Majówka w spokojnym miejscu na Suwalszczyźnie. O

Blisko domu też może być ładnie 🧡 #zachódsłońca #

Piękna jesień w Parku Oruńskim 🍂🍂🍂🍁 #jesień #autu

Gdańskie #kamieniczki, tym razem przy ul. Chlebnic

⛰️ Na zdjęciu jeden z pięknych budynków w Międzygó

Ponad miesiąc temu byliśmy na spływie pontonowym N

A dziś taki gdański klasyczek. Jak widać roboty na

Amber Sky z innej, niż zwykle, strony. To tak w ra

Tuż obok centrum Gdańska w upalny letni dzień możn

Z wieczornego spaceru... #łabędź #łabędzie #swan

Z dzisiejszego spaceru. Wśród tych kamyków niezłe

Dla mnie to rozczulający widok i wspomnienie dziec

W czasie długiej majówki odwiedziliśmy kilka cieka

Wiosenny spacer w Babich Dołach przy torpedowni. L

Jeden z wielu mural na gdańskiej Zaspie. Można cho

Fragment Parku Oruńskiego na przedwiośniu. Zieleni

Z wczorajszej wycieczki do Centrum Pieniądza NBP w

Górki Zachodnie w Gdańsku zimową porą. Byliście ki

Amber Sky w Gdańsku - dziś były pewnie piękne wido

Jeszcze zima, choć od jutra podobno odwilż. Uwielb

Zima, zima ❄️❄️❄️ A to moja zimowa modelka z warsz

Obserwuj na Instagramie

Ostatnie wpisy

Turystyczne podsumowanie 2025 roku

2026-01-11Ten rok był trochę wyjazdowy, ale nie zwiedziliśmy w tym roku tak dużo, jak bym chciała. To był zresztą bardzo nietypowy rok, bo bardzo wiele działo się rodzinnie i zawodowo. Zmiany, zmiany, zmiany Zaczęło się na początku roku od nowego członka rodziny, czyli naszego maltańczyka. Miro dołączył do naszej rodziny w marcu i wywrócił nasze życie do góry nogami. Szczególnie moje, bo miesiąc później mój mąż wyjechał na kilka miesięcy zagranicę, więc prawie cała opieka nad szczeniakiem spadła na mnie. Jakby tego było mało, to w maju zaczęłam kurs zawodowy, który zakończy się dopiero w marcu tego roku, a zajmuje cztery godziny lekcyjne dwa razy w tygodniu. Więc naprawdę jest intensywnie, tym bardziej że przecież cały czas pracuję na pełen etat, a ostatnio korki w Gdańsku nie odpuszczają (wręcz przeciwnie), więc na dojazdach spędzam około dwóch godzin dziennie. Nie zostaje mi więc zbyt dużo czasu właściwie na nic. Na szczęście mąż we wrześniu wrócił do domu, więc choć trochę odciąża mnie z obowiązków związanych z wychodzeniem z psem. Ja zresztą bardzo je lubię, szczególnie nasze wieczorne spacery, gdy głowa odpoczywa po całym dniu. Polska W pierwszej połowie roku odkrywaliśmy podróże z psem. W okrojonym składzie, tj. ja z córką i psem byliśmy na Podlasiu, a później w Poznaniu. Jeszcze zanim gdziekolwiek pojechaliśmy, musieliśmy przyzwyczaić naszego pupila do podróżowania samochodem, bo początki nie były dla niego zbyt przyjemne. Jego młody błędnik nie radził sobie z takim bujaniem i cierpiał na chorobę lokomocyjną. Na szczęście dostaliśmy od weterynarza odpowiednie tabletki i na majówkę mogliśmy wybrać się na Podlasie, w okolice Suwałk. Podlasie i Mazury To był typowo rekreacyjny wyjazd. Mieliśmy na celu głównie odpoczynek na łonie natury. No i po raz pierwszy musiałam się zmierzyć z tym, aby nasz wyjazd dostosować do psa. Przede wszystkim trzeba było znaleźć nocleg, który przyjmie psy. Udało nam się to w Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowym w Szelmencie. Sam obiekt nie jest pierwszej świeżości, ale jest pięknie usytuowany nad jeziorem. Były tam pyszne śniadania i faktycznie gościło tam sporo właścicieli ze swoimi mniejszymi i większymi pupilami. W okolicy jest centrum sportu, ale nie wiem, czy działa – w maju nic nie było czynne, nawet park linowy. A oprócz tego jest tam wyciąg narciarski, a na jeziorze wyciąg do nart wodnych. Park Linowy Twierdza Jaćwingów Za to świetny park linowy znaleźliśmy jakieś 15 km dalej – Park Linowy Twierdza Jaćwingów. W sezonie 2025 byliśmy jednymi z pierwszych klientów, a właściwie córka, bo ja z psem tylko obserwowaliśmy ją z dołu. Miejsce spodoba się zwłaszcza wielbicielom adrenaliny, bo oferowane są dość wymagające ścieżki – na sporej wysokości (nawet 15 m), z licznymi trudnościami, a zwłaszcza z rewelacyjną, długą na 420 m tyrolką. Oczywiście dla młodszych i mniej doświadczonych są ścieżki niższe i łatwiejsze. Mosty w Stańczykach To jest akurat coś, co ja chciałam zobaczyć. De facto są to dwa równoległe mosty kolejowe, wzorowane na rzymskich akweduktach Pont du Gard we Francji. Na żywo robią ogromne wrażenie wysokością – aż 36 m. Od 1979 roku stanowią zabytki wpisane do rejestru zabytków. Niedaleko znajduje się wieża widokowa, z której rozpościera się widok na akwedukty, dolinę rzeki Błędzianki, dwa jeziora: Tobellus Duży i Mały oraz Puszczę Romincką. Suwałki Do Suwałk wpadliśmy tylko na chwilę, trochę pospacerować i coś zjeść. Centrum miasta jest bardzo ładne, a ulica Chłodna ma swój niepowtarzalny urok. Zjedliśmy pizzę w Fuki Pizza i choć czytałam, że jest tam świetna pizza z pieca (potwierdzam!), to w lokalu było właściwie pusto. Trochę smutno, bo takie miejsca długo nie pociągną bez klientów. Dla nas równie istotne było to, że mogliśmy wejść do lokalu z naszym psiakiem, który na dodatek dostał miskę świeżej wody. Poznań Kolejnym naszym weekendowym wyjazdem był Poznań. Byliśmy tam w czerwcu tuż przed wakacjami. Pogodę trafiliśmy wspaniałą, było bardzo ciepło i słonecznie. Była to też okazja, żeby sprawdzić, jak Miro daje sobie radę z takimi temperaturami. W Poznaniu byliśmy oczywiście na Starym Mieście, ale sporo przemieszczaliśmy się wokół centrum różnymi parkami. Ścisłe centrum jest niezbyt przyjazne psom, więc nie zabawiliśmy tam długo. Jezioro Maltańskie Znacznie przyjemniej spędziliśmy czas na Malcie. Najpierw przeszliśmy się kładką wśród drzew nad Szklarką i chociaż nie jest ona zbyt długa, to bardzo przyjemna, szczególnie w upalny dzień. Później pospacerowaliśmy wzdłuż południowego brzegu jeziora Maltańskiego, ale doszliśmy najwyżej do połowy. To bardzo fajny sposób na spędzanie wolnego czasu na świeżym powietrzu w Poznaniu, zwłaszcza z psem. Szachty Najprzyjemniej wspominam jednak dzień spędzony na Szachtach. To obszar poprzemysłowy, gdzie dawniej zajmowano się produkcją cegieł. Obecnie to teren rekreacyjno-edukacyjny, z licznymi ścieżkami spacerowymi i rowerowymi wzdłuż stawów. Znajduje się tu wieża widokowa, z której można podziwiać fragment tego rozległego terenu. Są tu też miejsca do odpoczynku, plac zabaw, punkty widokowe w postaci pomostów, ławki, na których można odpocząć w cieniu. Oczywiście jest to miejsce przyjazne psom. Sporo tam spacerowaliśmy, a i tak mam wrażenie, że przeszliśmy niewielki fragment tego zielonego terenu. Znaleźliśmy tam spokój, zieleń i odpoczynek dla ducha – wszystko, czego nam było trzeba! Niemcy Po krajowych wycieczkach, przyszedł czas na dalsze wakacyjne podróże. Na początku lipca naszym celem były odwiedziny u męża w Niemczech. Pracował on w jednym z najdalszych zakątków Niemiec, tuż obok granicy holenderskiej, na mało znanej polskim turystom wyspie Juist. Jednak zanim tam dojechaliśmy, po drodze zahaczyliśmy o Berlin. Berlin W Berlinie zatrzymaliśmy się właściwie tylko na jedno popołudnie i jedną noc, bo był to tylko nasz przystanek w drodze do Juist. Wykorzystaliśmy jednak chociaż ten krótki czas i byliśmy na Placu Poczdamskim, widzieliśmy fragmenty Muru Berlińskiego i Bramę Brandenburską. Na więcej nie starczyło czasu, ale dobre i to. Ponad 20 lat temu też byłam tylko przejazdem w Berlinie i pamiętam, że zachwycił mnie wtedy pięknie oświetlony Plac Poczdamski. Mieliśmy jeszcze wrócić do Berlina w drodze powrotnej, ale wybraliśmy inną opcję – o tym za chwilę. Wyspa Juist Przyznać się, kto kiedykolwiek słyszał o wyspie Juist? A może chociaż o Wyspach Fryzyjskich? Prawdę mówiąc, nie jest to zbyt popularny kierunek wśród polskich turystów, choć pracuje tam zaskakująco dużo naszych rodaków. Wyspy Fryzyjskie znajdują się na Morzu Północnym, tuż przy granicy Niemiec z Holandią. Właściwie jest to płytkie Morze Wattowe, charakteryzujące się bardzo dużymi pływami, które powodują, że na wyspy można się dostać najwyżej raz na dobę, w ściśle określonych godzinach uzależnionych od pływów. Promy i motorówki pływają na Juist z Norddeich. Juist przedstawia się jako oaza spokoju i miejsce do chillowania. I faktycznie na wyspie nie ma żadnych samochodów (poza strażą pożarną i lekarzem), a dostępne pojazdy to rowery, hulajnogi i wozy konne. Główną atrakcją są położone po północnej stronie wyspy piękne, piaszczyste plaże, które przypominają mi te nad Bałtykiem. Trudno tu jednak liczyć na upały, klimat nawet latem jest bardzo łagodny. Jest ciepło, ale bardzo często wieje wiatr, szczególnie popołudniami. Pewnie ze względu na ten łagodny klimat, wyspę odwiedza wielu starszych ludzi, gdyż dla nich tutejsza pogoda jest idealna. Na wyspie największą atrakcją jest sama natura – piękne krajobrazy, także o charakterze pustynnym i szerokie plaże. Można poobserwować różnorodne ptaki, spotkać foki na wschodnim krańcu wyspy, bażanty spacerują pod oknami, a na uliczkach można natknąć się na konie. Do atrakcji wykonanych ludzką ręką można zaliczyć wieżę widokową w kształcie żagla umiejscowioną w porcie, ścieżki edukacyjne. Na Juist można odpocząć od hałasu i tłumów. To miejsce, gdzie czas zwalnia, a jedynym dźwiękiem jest szum fal i wiatru. Tam naprawdę można odetchnąć z dala od ludzi i codziennego pośpiechu. To idealna przystań dla tych, którzy chcą pobyć blisko natury i odnaleźć wewnętrzny spokój. Choć oczywiście w samym centrum, przy porcie ludzi jest więcej, a zdarzają się nawet nieduże koncerty. Na wyspie spędziłam pięć dni, a w drodze powrotnej, zamiast do Berlina, zajechaliśmy do Lubeki. Lubeka Bardzo chciałam odwiedzić Lubekę, bo słyszałam, że jest podobna do Gdańska. I faktycznie w wielu miejscach miałam wrażenie, że jestem nad Motławą, a nie nad rzeką Trave. Pospacerowaliśmy po starym mieście, zobaczyliśmy najważniejsze zabytki, takie jak np. Brama Holsztyńska, Brama Zamkowa, Ratusz, spichlerze, piękne kamieniczki podobne do tych w Gdańsku. Tak zakończyła się nasza pierwsza część urlopu. Na początku sierpnia wyruszyliśmy z córką i psem na bardziej słoneczną i wypoczynkową część naszych wakacji. Ruszyliśmy na południe Europy do Chorwacji. Chorwacja Jako jedyny kierowca nie chciałam jechać bardzo daleko z Gdańska, więc za cel naszej podróży wybrałam położony na północy Chorwacji Półwysep Istria. Jednak po drodze i tak musieliśmy się zatrzymać na nocleg w Czechach – taki urok podróżowania z Gdańska. Novigrad W Novigradzie mieliśmy wynajęty apartament z ogródkiem w okolicach plaży Karpinjan. Ta plaża okazała się idealna dla nas, a szczególnie dla psa. Do plaży idzie się gajem oliwnym, a nad samym morzem jest zagajnik, który zapewnia cień. Jedną z tutejszych atrakcji jest rejs statkiem o zachodzie słońca, aby zobaczyć pływające w morzu delfiny. I oczywiście się to udało. Do zachodu, co prawda trochę zabrakło, ale wycieczka była bardzo przyjemna. Jest to też dobry punkt wypadowy do zwiedzenia całej Istrii. My głównie wypoczywaliśmy na plaży, ale udało nam się odwiedzić również Pulę, na południowym krańcu półwyspu. Pula Pula słynie głównie z pięknego amfiteatru rzymskiego, przypominającego Koloseum w Rzymie. My trafiliśmy akurat na próbę przed jakimś koncertem i śpiewała wtedy naprawdę super chorwacka wokalistka, choć nie mam pojęcia, jak się nazywała. Oprócz tego w parku Titov możemy zobaczyć makietę Puli. Mnie jednak, oprócz amfiteatru, najbardziej spodobały się uliczki starego miasta wokół Placu Forum. Tam znajduje się również świątynia Augusta i Ratusz. Liczne restauracje, kawiarnie, sklepy z pamiątkami i inne tworzą specyficzny południowy klimat. Na wzgórzu znajduje się również Kasztel, czyli Twierdza Wenecka. Włochy – Triest Z Novigradu do granicy ze Słowenią mieliśmy tylko 20 km, a do Triestu we Włoszech jest tylko 60 km i to tam postanowiliśmy się wybrać na wycieczkę. Równie dobrze można z Novigradu zrobić sobie wypad do Wenecji i to zarówno samochodem (około 220 km), jak i statkiem, które kursują z wielu portów Istrii. Wenecję zostawiliśmy sobie jednak na inną okazję, a tymczasem wybraliśmy się do Triestu. Prawdę mówiąc, nie była to zbyt udana wycieczka, bo trochę przerosła nas ilość samochodów w mieście. Na sam wjazd na jeden z nielicznych zadaszonych parkingów, czekaliśmy 1,5 godziny. Właściwie już wtedy mieliśmy dosyć. Ale czego się można było spodziewać w samym środku sezonu? Mimo wszystko tak do końca się nie poddaliśmy i zaczęliśmy zwiedzanie od zamku San Giusto, który mieści się na wzgórzu, w związku z czym rozciągają się stamtąd piękne widoki na miasto. Oczywiście do środka zamku nie wchodziłyśmy, bo byłyśmy z psem, zresztą takie atrakcje nie leżą w kręgu zainteresowania mojej nastolatki. 😉 Schodząc ze wzgórza natrafiliśmy przypadkiem na ogromne schody – Scala dei Giganti oraz urocze, choć trochę zaniedbane zakątki ogrodu Giardino di Via San Michele. Można tam było trochę odetchnąć od upału. Później pokręciliśmy się trochę po ulicach Triestu, zmierzając w kierunku Canal Grande di Trieste, żeby poczuć się trochę jak w Wenecji. Nad kanałem jest wiele knajpek i tam naszą wycieczkę uratowały pyszne pizze. Objedzone na maksa, mogłyśmy uznać, że jednak opłacało się przyjechać do Triestu. 😉 Jednak szczerze mówiąc samo miasto nie zrobiło na mnie wielkiego wrażenia, trochę przypominało mi greckie Saloniki. W obu miastach jest szeroka morska promenada, ale nie dająca możliwości zejścia do wody, gęsta miejska zabudowa i place otwarte na morze, otoczone pięknymi budynkami. W Trieście jest to ogromny plac Piazza Unità d’Italia z fontanną Czterech Kontynentów, urzekającym ratuszem i innymi pałacami dookoła. Jednak to było trochę za mało, żeby zakochać się w tym mieście. Kawałek za miastem jest podobno jeden z najpiękniejszych zamków położonych nad morzem – Miramare, ale moja drużyna nie miała już sił na dalsze zwiedzanie, więc niestety musiałam odpuścić. Słowenia Wodospady Virje, Boka i Kozjak W drodze powrotnej z Chorwacji postanowiliśmy zatrzymać się na dwa dni w Słowenii i tam pozachwycać się trochę przyrodą. Postawiliśmy głównie na wodospady – cudowny wodospad Virje z przepiękną turkusową wodą i najwyższy w Słowenii wodospad Boka. Ten ostatni nie robił latem wielkiego wrażenia, prawdopodobnie w tym czasie było niezbyt dużo wody. Znajdują się one w Alpach Julijskich, więc doznania są oszałamiające. Duże wrażenie zrobił na nas również wodospad Kozjak, ukryty w skalnej grocie. To jedyny wodospad z tych trzech, które widzieliśmy jednego dnia, gdzie trzeba było zapłacić za wstęp (niedużo). Wszędzie można było wejść z psem na smyczy. Do dwóch pierwszych wodospadów jest bardzo łatwo się dostać – z parkingu nie dłużej niż 15 minut. Za to do wodospadu Kozjak potrzebujemy co najmniej godzinę w jedną stronę, ale idziemy bardzo przyjemną trasą wzdłuż strumienia Kozjak, który łączy się później z rzeką Socza. Wąwóz Vintgar Drugiego dnia wybraliśmy się na wycieczkę do Wąwozu Vintgar – to jedna z najbardziej obleganych atrakcji Słowenii, więc ludzi było sporo. Nie dziwię się, że wszyscy chcą go zobaczyć, bo faktycznie jest się czym zachwycać. Kryształowo czysta woda, liczne bystrza, mini wodospady, kolor wody od zupełnie przezroczystego przez błękit, turkus aż do zielonego powodują, że trudno oderwać oczy od tego cudu przyrody. Bilety kupuje się przez internet na konkretną godzinę, a z ogromnych parkingów na miejsce dowiózł nas bezpłatny autobus (2025 rok). Przejście trasą zajmuje około 30-45 minut, ale ruch jest jednostronny, więc wrócić musimy dookoła, co zajmuje około godziny. Tu były fochy mojego dziecka, które pokonać mógł tylko dobry obiad. Nie było jednak już zgody na zajechanie nad niedalekie jezioro Bled, o czym marzyłam, ale cóż, trzeba było pójść na kompromis. Mam za to powód, żeby jeszcze wrócić do Słowenii, zresztą zrobię to z wielką przyjemnością, bo naprawdę jest tam pięknie. Podsumowanie W sumie w te wakacje zrobiłyśmy z córką i psem ponad 5 tysięcy kilometrów i odwiedziliśmy cztery kraje: Niemcy, Chorwację, Włochy i Słowenię – w tych dwóch ostatnich byłam po raz pierwszy. Było to zupełnie nowe doświadczenie podróżować bez męża jako drugiego kierowcy i na dodatek z psem. Dla komfortu naszego milusińskiego, trzeba się było częściej zatrzymywać, noclegi również trzeba było wybierać takie, które dopuszczają psy. Także nasze aktywności (w większości) były dostosowane do Miro – nawet jeśli zwiedzaliśmy miasta, to szukaliśmy parków czy skwerów, gdzie mógłby załatwić swoje potrzeby, staraliśmy się chodzić w cieniu. W tegorocznych podróżach musiałam też więcej odpuszczać, aby zachować dobre relacje z moją nastolatką. 😉 Zresztą celem było więcej wypoczynku, a mniej zwiedzania (zwłaszcza miast), dlatego nie wykorzystałam wszystkich możliwości. Był to inny sposób podróżowania niż wcześniej, ale wcale nie gorszy – bardziej w stylu slow, z dużą ilością rozmów z nastoletnim dzieckiem i zabawami z psem. A jak Wam minął 2025 rok? Jakie podróże czy wycieczki odbyliście? Która z nich najbardziej zapadła Wam w pamięć i dlaczego? A może któryś z moich wyjazdów Was zainspirował? [...] Read more...

„Becoming. Moja historia” – opowieść o sile, odwadze i poszukiwaniu siebie

2025-04-27„Dziś, gdy spoglądam wstecz i przypominam sobie dyskomfort, jaki wtedy czułam, uświadamiam sobie, jak poważnym wyzwaniem jest pogodzenie tego, kim się jest, z tym, skąd się pochodzi i dokąd chce się dojść”. Lubię książki, które wciągają mnie w czyjąś historię tak mocno, że czuję się jak na rozmowie z przyjaciółką przy kawie. Michelle Obama w „Becoming. Moja historia” właśnie taką intymną, pełną ciepła rozmowę mi podarowała. Tym bardziej że książki słuchałam w formie audiobooka, najczęściej w samochodzie. Za każdym razem nie mogłam się doczekać, kiedy będę znów mogła go włączyć i żal mi było, gdy musiałam przerywać. Droga do Białego Domu To nie jest tylko opowieść o Pierwszej Damie Ameryki. To historia dziewczynki z robotniczej dzielnicy Chicago, która krok po kroku budowała swoje życie, mierząc się z trudnościami, wątpliwościami i – przede wszystkim – własnymi marzeniami. Pisze szczerze, z ogromną wrażliwością i ciepłem – o dzieciństwie, studiach, pracy prawniczki, trudnych wyborach i roli kobiety, matki, żony, a w końcu osoby publicznej na świeczniku świata. I choć jej droga wydaje się wyjątkowa, to emocje, które opisuje, są niezwykle uniwersalne. Strach przed zmianą, radość z małych zwycięstw, ciężar oczekiwań – kto z nas tego nie zna? „Sukces nie polega na tym, ile pieniędzy zarobisz, ale na różnicy, jaką zrobisz w życiu innych ludzi”. Zwyczajna dziewczyna Co mnie ujęło najbardziej? Autentyczność. W każdej opowieści, nawet tej o najbardziej prestiżowych wydarzeniach, przebija zwyczajna dziewczyna, która uparcie wierzyła, że warto się starać, być przyzwoitym człowiekiem i pomagać innym. Michelle nie pomija tematów trudnych: pisze o poczuciu niedopasowania, rasizmie, o samotności i presji. A jednak z każdej strony tej książki emanuje ogromna siła i nadzieja. Michelle otwarcie pisze o poszukiwaniu własnej tożsamości – nie tej narzuconej przez rodzinę, media czy społeczeństwo, ale tej, którą budujemy sami. „Becoming” to piękne przypomnienie, że nie musimy być skończeni ani idealni. Że możemy wciąż stawać się kimś lepszym – dla siebie i dla innych. Jeśli szukacie książki, która jednocześnie wzrusza, motywuje i zostawia w sercu ciepło – koniecznie sięgnijcie po historię Michelle Obamy. Jestem pewna, że znajdziecie w niej cząstkę siebie. Tę książkę czyta się sercem, nie tylko umysłem. Czy Wy też mieliście kiedyś książkę, która w nieoczywisty sposób pomogła Wam lepiej zrozumieć siebie? „Człowiek nie uświadamia sobie, jak bardzo się przywiązał do swojego miejsca, aż musi je opuścić, odciąć korzenie, stać się drewienkiem na falach obecnego oceanu”. Recenzje biografii znajdziecie również w innych wpisach, np.: – „Biografie. Polecenia blogerów cz. 2”, – „To ja, Malala”, – „Dwie biografie. Literatura afrykańska dla początkujących”. [...] Read more...

Krzywy Las pod Szczecinem – tajemnica krzywych drzew

2025-01-20Krzywy Las to jedno z najbardziej tajemniczych i intrygujących miejsc w Polsce. Położony niedaleko miejscowości Gryfino, zaledwie 35 km od Szczecina, przyciąga turystów i badaczy z całego świata. Charakterystyczną cechą tego miejsca są nietypowo wygięte drzewa, które wyglądają, jakby zostały uformowane przez jakąś nadprzyrodzoną siłę. Jak powstał Krzywy Las i co sprawia, że drzewa mają tak niezwykły kształt? Przyjrzyjmy się temu trochę bliżej. Co wyróżnia Krzywy Las? Krzywy Las to niewielki fragment lasu, który składa się z około 100 sosen posadzonych prawdopodobnie w latach 30. XX wieku. Drzewa te wyrastają z ziemi pod kątem około 90 stopni, a następnie prostują się, tworząc charakterystyczny, łukowaty kształt przypominający literę „C”. Ich zakrzywione pnie mają wysokość od 1 do 3 metrów. Co ciekawe, wszystkie drzewa są wygięte w jednym kierunku – na północ. Tajemnicze teorie – jak powstały krzywe drzewa? Przez lata powstało wiele teorii na temat przyczyn niezwykłego kształtu drzew w Krzywym Lesie. Oto najczęściej wymieniane hipotezy: 1. Celowa działalność człowieka Najbardziej prawdopodobna teoria zakłada, że to człowiek celowo uformował drzewa. W okresie międzywojennym mogły być one specjalnie wygięte w celu wykorzystania ich drewna do produkcji łodzi, mebli, beczek lub elementów konstrukcyjnych. Krzywe pnie miały zapewniać odpowiednią elastyczność i wytrzymałość materiału. Niestety, wybuch II wojny światowej sprawił, że prace przerwano, a las pozostawiono swojemu losowi. 2. Przypadkowa działalność człowieka Możliwe również, że młode drzewa zostały uszkodzone przez ciężki sprzęt rolniczy lub czołgi, co spowodowało ich deformację. 3. Wpływ warunków naturalnych Inna teoria sugeruje, że drzewa mogły zostać zniekształcone przez ekstremalne warunki atmosferyczne, takie jak silne wiatry, obfite opady śniegu lub burze, które wpłynęły na ich rozwój. 4. Wpływ innych sił Są też mniej prawdopodobne teorie, wskazujące na wpływ pola magnetycznego, żył wodnych, a nawet UFO. Krzywy Las jako atrakcja turystyczna Krzywy Las jest dość popularnym celem wycieczek dla osób szukających niezwykłych miejsc w Polsce. Spacer wśród tych nietypowych drzew to niezapomniane przeżycie, a ich nietypowy kształt stanowi idealny temat do fotografii. Warto odwiedzić to miejsce podczas podróży po zachodniopomorskim, zwłaszcza że jest ono łatwo dostępne i znajduje się w pobliżu Szczecina. Jak dotrzeć do Krzywego Lasu? Krzywy Las znajduje się na obrzeżach miejscowości Nowe Czarnowo, niedaleko Gryfina. Dojechać tam można samochodem, a na miejscu znajduje się niewielki parking. Teren jest dobrze oznakowany i dostępny dla pieszych, choć okolice parkingu trochę mnie wprowadziły w konsternację, gdyż znajdują się tam rury ciepłownicze, które nieco psują apetyt na spacer w naturze. Podsumowanie i pytanie do Ciebie Krzywy Las to miejsce dość tajemnicze, które inspiruje do odkrywania jego historii i przyrody. Jednocześnie, według mnie, nieco rozczarowujące. Przed wejściem do lasu znajdują się mało estetyczne rury ciepłownicze, garaże, ogródki działkowe, które już na wstępie psują trochę aurę tajemniczości i natury. Ponadto sam teren z wygiętymi sosnami jest naprawdę nieduży, a jego obejście zajmuje zaledwie kilka minut. Według mnie nie warto jechać tam specjalnie, ale warto odwiedzić je przy okazji (np. w drodze do Szczecina) i przekonać się na własne oczy, jak to jest z tym Krzywym Lasem. A co Ty myślisz o Krzywym Lesie? Czy masz swoją teorię na temat jego powstania? A może odwiedziłeś już to miejsce i chciałbyś podzielić się swoimi wrażeniami? Daj znać w komentarzach – chętnie poznam Twoją opinię! [...] Read more...

Dwór Artusa. Krople Gdańska cz. 11

2025-01-13Dwór Artusa w Gdańsku to jedno z najbardziej charakterystycznych i imponujących miejsc w mieście, które pełniło kiedyś rolę centrum życia towarzyskiego i handlowego. Znajduje się w samym centrum historycznej części Gdańska przy Trakcie Królewskim, tj. przy Długim Targu tuż za słynną fontanną Neptuna. Obecnie jest częścią Muzeum Gdańska i można go zwiedzać. Natomiast polecam również zwrócić uwagę na wydarzenia specjalne, które czasem odbywają się w tym zabytkowym miejscu. Współcześnie organizowane są tu m.in. wystawy czasowe, koncerty i inne wydarzenia kulturalne. To już jedenasty wpis z cyklu „Krople Gdańska” na blogu. Ponieważ kocham moje miasto, to chcę Wam trochę je przybliżyć. W zamyśle są to artykuły opisujące najciekawsze miejsca i rzeczy w Gdańsku, warte zobaczenia czy odkrycia. Większość z nich nigdy nie znajdzie się w żadnym przewodniku, a wiele nie jest dobrze znanych nawet gdańszczanom. A niektóre są bardzo typowe – to dla tych, którzy dopiero odkrywają Gród nad Motławą. Część to rzeczy stare, inne dopiero co powstały. Część atrakcji jest dla całych rodzin, inne zaciekawią raczej dorosłych. To co, zwiedzamy Gdańsk razem? W ramach cyklu powstało do tej pory 10 artykułów: 1. Najlepsze place zabaw dla dzieci 2. Czy Jarmark Dominikański może się podobać? 3. Zimą nad morze? 4. Zbiornik Stara Orunia 5. Co zobaczyć z dzieckiem w Gdańsku? 15 najlepszych atrakcji 6. Najbardziej turystyczna trasa zwiedzania Gdańska z mapką i opisem 7. 10 ciekawostek o Muzeum Bursztynu w Gdańsku 8. Gdańskie zoo 9. Piwnica Romańska 10. Europejskie Centrum Solidarności. Oprócz tego na blogu znajdziecie jeszcze dwa inne artykuły o Gdańsku, które nie wchodzą w skład cyklu „Krople Gdańska”, gdyż powstały, zanim ten pomysł pojawił się w mojej głowie: o Wyspie Sobieszewskiej i fokach, o Zbiorniku Wody Kazimierz na Wyspie Sobieszewskiej i śluzie w Przegalinie. Co można zobaczyć w środku Dworu Artusa? Najbardziej imponująca jest oczywiście wielka sala w stylu gotyckim. Zachwyca ona swoją przestronnością, bogactwem dekoracji, pięknymi łukami i oczywiście słynnym piecem. To największy w Europie piec kaflowy, mający aż 10,6 metra wysokości, zdobiony ponad 500 kaflami przedstawiającymi wizerunki władców, herby miast i sceny mitologiczne. Podobno niektóre karykaturalne portrety nie bardzo podobały się współczesnym gdańszczanom. 😉 Wnętrze ozdobione jest rzeźbami, malowidłami i emblematami, które nawiązują do mitologii, religii, morskiej historii Gdańska i świata handlu. Z kolei rzeźby lwów, które strzegą herbu Gdańska, są symbolem siły i władzy. W wielkiej sali warto zadzierać głowę, bo wiele eksponatów i ciekawostek znajduje się wysoko, jak np. modele okrętów, które symbolizowały potęgę morską miasta. Na ścianach wiszą obrazy przedstawiające alegorie, sceny historyczne oraz portrety ważnych postaci związanych z Gdańskiem. A pod nimi znajdują się Ławy różnych bractw. Obok znajduje się mniejsza, skromniejsza sala z balkonem i fikuśnymi schodami. Znajdują się tam meble gdańskie, szczególnie szafy, ale też ławy, krzesła, stół. Zawsze mnie zachwyca, że kiedyś ludziom chciało się tak bardzo ozdabiać różne rzeczy. Dlatego lubię przyglądać się delikatnym szczegółom, które umykają na pierwszy rzut oka. Na najwyższej kondygnacji znajdziemy salę z wystawą obrazów przedstawiających Gdańsk. Spędziłam tam prawie tyle samo czasu, co na dole przyglądając się detalom i panoramom Gdańska z różnych okresów, próbując uchwycić, czego współcześnie już nie ma. W Dworze Artusa można obejrzeć także przedmioty związane z historią miasta, w tym broń, narzędzia oraz inne artefakty. Eksponaty te pokazują znaczenie Gdańska jako ważnego ośrodka handlowego w Europie. Trochę historii Dworu Artusa Historia Dworu Artusa w Gdańsku sięga średniowiecza, kiedy miejsce to pełniło kluczową rolę w życiu społecznym, gospodarczym i kulturalnym miasta. Dwór Artusa został wzniesiony w XIV wieku. Swoją nazwę wziął od legendy o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu, którzy byli symbolem cnót rycerskich, lojalności i braterstwa. Takie cechy chcieli też przejawiać zamożni mieszkańcy Gdańska. Na początku dwór pełnił funkcję klubu towarzyskiego – spotykali się tu członkowie elity Gdańska ze szlacheckim pochodzeniem, aby omawiać interesy, wymieniać informacje i biesiadować. Później stał się siedzibą bractw kupieckich, zrzeszających bogatych kupców i rzemieślników. W XVI wieku, w okresie największego rozkwitu miasta jako ważnego portu i członka Hanzy, Dwór Artusa stał się symbolem prestiżu Gdańska. W tym czasie wnętrza zostały bogato ozdobione, a do budynku dodano elementy renesansowe i manieryczne. Podczas II wojny światowej Dwór Artusa, jak wiele budynków w Gdańsku, został poważnie zniszczony. Spłonęły m.in. dach i wiele cennych elementów wnętrza. Jednak po wojnie, w latach 50. XX wieku, Dwór Artusa został pieczołowicie odbudowany. Zrekonstruowano wówczas wiele detali, w tym piec kaflowy, modele statków oraz malowidła na ścianach. Informacje praktyczne Adres: Dwór Artusa ul. Długi Targ 43/44, Gdańsk Godziny otwarcia: poniedziałek, środa, piątek, sobota, niedziela: 10.00-16.00 środa: 10.00-18.00 wtorek: nieczynne Zwiedzanie może być również niedostępne w czasie istotnych dla miasta uroczystości i wydarzeń. Cennik (I 2025): Bilety: normalne – 25 zł ulgowe – 18 zł rodzinne (max. 2 dorosłych i 6 dzieci) – 67 zł Przewodnik (na życzenie do 9 osób) – 50 zł Przewodnik (na życzenie od 10 osób) – 100 zł Poniedziałek – wstęp wolny Ponadto bezpłatne wejście raz w roku przysługuje posiadaczom Gdańskiej Karty Mieszkańca. Czas zwiedzania: Od 30 do 60 minut. Dojście/dojazd: Do Dworu Artusa dojdziecie tylko na piechtę i dlatego musicie liczyć się ze spacerkiem. Najbliżej dojedziecie tramwajem lub autobusem do przystanku Brama Wyżynna i stamtąd przechodząc przez Złotą Bramę i ul. Długą dojdziecie po około 600 m do Dworu Artusa. Odrobinę dalej będzie od SKM-ki – przystanek Śródmieście. Samochodem ogólnie nie polecam, ale jeśli bardzo musicie to najbliższe parkingi kubaturowe (płatne) znajdziecie w Forum Gdańsk i przy ul. Okopowej oraz w strefie płatnego parkowania na ul. Szerokiej i w okolicach lub na Targu Węglowym. Pamiętajcie, że w ścisłym centrum Głównego Miasta jest Strefa Ograniczonej Dostępności, dlatego wjechać można tam tylko ze specjalnym identyfikatorem. Podsumowanie Trudno pominąć Dwór Artusa, zwiedzając Gdańsk. Wchodząc do tej jednej z najpiękniejszych kamienic, można poczuć klimat dawnego Gdańska, gdy miasto było jednym z najważniejszych portów na Bałtyku. Wnętrze przywołuje na myśl czasy świetności Hanzy i bogactwa kupieckiego. Zwiedzanie Dworu Artusa może być też sposobem na spędzenie czasu w Gdańsku, gdy pogoda płata figle. Może to być również fragment dłuższej trasy zwiedzania, którą proponowałam Wam tutaj. Ciekawa jestem czy lubicie odkrywać zabytkowe miejsca pełne historii i pięknych detali? Odwiedziliście Dwór Artusa? Jakie wywarł na Was wrażenie? A może macie już swoje ulubione zakątki w Gdańsku, które polecilibyście innym? Podzielcie się nimi w komentarzach! [...] Read more...

Czytelnicze podsumowanie 2024 roku

2025-01-08Na początku każdego roku z radością siadam, by stworzyć czytelnicze podsumowanie – to już niemal moja mała tradycja. Uwielbiam ten moment refleksji, gdy mogę spojrzeć wstecz na książki, które towarzyszyły mi przez ostatnie miesiące. To nie tylko okazja, by przypomnieć sobie najpiękniejsze literackie odkrycia, ale także szansa na zauważenie, jak moje czytelnicze gusta ewoluowały i co mnie w danym roku szczególnie poruszyło. Samo tworzenie takiego zestawienia to dla mnie czysta przyjemność – jak rozmowa z przyjacielem o ulubionych historiach, bohaterach i refleksjach. Mam nadzieję, że moje czytelnicze podsumowanie 2024 roku będzie dla Was inspiracją, a może nawet zachętą do stworzenia własnego! Moje czytanie w 2024 roku przeszło wielkie przeobrażenie, ponieważ niemal połowę książek wcale nie przeczytałam, tylko przesłuchałam! To wielka zmiana, bo w poprzednich latach miałam najwyżej kilka audiobooków rocznie na swoim koncie i nie kryłam, że nie jest to mój ulubiony sposób na zapoznawanie się z książkami, choć z roku na rok coraz bardziej się do niego przekonywałam. Tym razem jednak zarówno czytanie, jak i słuchanie było na takich samych prawach. Cele z 2024 roku Czytelnicze cele na 2024 rok miałam trzy (możecie sprawdzić je tutaj): przeczytać 52 książki w rok, w tym 12 książek z różnych krajów świata, z których do tej pory jeszcze nic nie przeczytałam oraz sięgać po książki związane z moim regionem, czyli Gdańskiem i okolicami. Pierwszy cel zrealizowałam z małym naddatkiem, bo udało mi się przeczytać 53 książki. Gdzieś około września myślałam, że to się nie uda, ale zebrałam się w sobie i wyzwanie ukończyłam z sukcesem. Jeśli chodzi o drugi cel, to związany jest on z projektem na blogu „Czytelnicza podróż po świecie” i to w jego ramach czytam książki autorów z całego świata. W 2024 roku udało mi się ich przeczytać 3, czyli jedynie jedną czwartą tego co zakładałam, więc jestem trochę rozczarowana. Wśród przeczytanych w ubiegłym roku książek z nowych krajów były: Korea Południowa (nawet dwa tytuły: „Urodzona w 1982” i „Panna Kim wie” Cho Nam-Joo), Etiopia („Powrót do Missing” Abraham Verghese) i Samoa („Na dyżurze” Ineke Meredith). Oprócz tego przeczytałam również kilka książek z innych krajów niż z Polski, USA i Wielkiej Brytanii, np. mangę z Japonii „One week family” Yatsuhashi’ego, włoską powieść Francesci Giannone „Listonoszka z Apulii”, thriller z Austrii „Chciwość” Marca Elsberga oraz dwie powieści z serii „Utracone córki” pochodzącej z Nowej Zelandii Sorayi Lane. Wszystkie te książki dublują już jednak kraje, z których coś już czytałam, nie mają zatem wpływu na realizację projektu „Czytelnicza podróż po świecie”. Obecnie mam na koncie przeczytane 46 książek z różnych krajów świata, co stanowi 24% wszystkich państw. Na bieżąco możecie śledzić moje postępy w zakładce „Czytelnicza podróż po świecie”. Trzeci cel związany był z książkami związanymi z Gdańskiem lub okolicami. W 2024 roku przeczytałam 5 takich książek. Jedna z nich była jednak wyjątkowa, bo Gdańsk odgrywał w niej istotną, o ile nie pierwszoplanową rolę – była to „Kamienica Schopenhauerów” Anny Sakowicz. Książki z mojego regionu umieszczam w specjalnej zakładce na blogu „Gdańskie książki”, więc jeśli chcecie więcej inspiracji z tej tematyki, to zapraszam właśnie tam. Trochę statystyki Podobnie jak w poprzednich latach, w 2024 roku często odwiedzałam gdańskie biblioteki – wypożyczyłam z nich aż 25 tytułów. Tylko dwie książki przeczytałam z własnej półki. Przez cały rok nie kupiłam ani jednej, więc to raczej oczywiste, że rzadko sięgałam na własną półkę. Przeczytałam 27 książek papierowych i wysłuchałam 26 audiobooków – to mój absolutny rekord w tym zakresie. Do tej pory słuchałam książek jedynie okazjonalnie, a w 2024 roku robiłam to bardzo regularnie. Do słuchania audiobooków korzystałam z promocyjnych dostępów w kilku aplikacjach, np. Audioteka i Bookbeat. W prezencie dostałam też dostęp do 6 książek w aplikacji Empiku. Próbowałam też słuchać kilku książek na Youtube, ale mam wrażenie, że dostępne tam audiobooki nie są legalne, bo ich jakość jest zwykle fatalna: albo beznadziejny lektor, albo zapętlone rozdziały kilkukrotnie się powtarzające, albo problemy z powrotem do ostatnio przesłuchanego fragmentu. Ogólnie tego źródła nie polecam. W przeciwieństwie do 2023 roku w pierwszej połowie roku czytanie szło mi zdecydowanie gorzej. Do czerwca 2024 roku przeczytałam tylko 17 książek, w tym w marcu i w maju tylko po jednej. Najwięcej książek w miesiącu – dziewięć – przeczytałam/przesłuchałam w październiku, a siedem w sierpniu. Najgrubszym przeczytanym przeze mnie tomem była powieść historyczna „Świat bez końca” Kena Foleta, która miała aż 895 stron. To drugi tom serii o Kingsbridge (pierwszy przeczytałam rok wcześniej). Nieco cieńsza była etiopska powieść „Powrót do Missing” Abrahama Verghese, która liczyła sobie 751 stron. Ponadto było jeszcze pięć książek, które miały ponad 500 stron – to „Atlas. Historia Pa Salta” Lucindy Riley i Harry’ego Whittakera (671 stron), „Katharsis” Macieja Siembiedy” (574 strony), „Spotkamy się pod drzewem ombu” Santy Montefiori (560 stron), „Samotne wyprawy” Beaty Pawlikowskiej (542 strony) i „Tajemnice zamku” Lucindy Riley (512 stron). Najcieńszą przeczytaną w tym roku książką był zestaw opowiadań „Pewnego razu w Bieszczadach” Rafała Skowrońskiego (100 stron), a także reportaż Ryszarda Kapuścińskiego „Jeszcze dzień życia” (110 stron) o wojnie w Angoli. Łącznie w 2024 roku przeczytałam 20,1 tysięcy stron, co dało średnią grubość 378 stron na jedną książkę, czyli odrobinę więcej niż w zeszłym roku, gdy było to 368. Co czytałam w 2024 roku? Najwięcej, bo aż 36 przeczytałam powieści obyczajowych, w tym kilka powieści historycznych oraz 10 kryminałów lub thrillerów. Ponadto cztery reportaże, dwie książki o charakterze biograficznym i jeden poradnik podróżniczy. Wyszłam też poza swoją strefę komfortu, ponieważ przeczytałam jedną mangę „One week family”, a także jedną powieść graficzną (wcześniej nawet nie wiedziałam, że coś takiego w ogóle istnieje) – „Zabić drozda” Harpera Lee. To ostatnie to był przypadek, bo zamówiłam ją z biblioteki i nie zauważyłam, że drobnym drukiem był dopisek „powieść graficzna”. Ale jak już wypożyczyłam, to przeczytałam i była całkiem w porządku. Na grafice możecie zobaczyć kilka najważniejszych liczb z mojego czytelniczego podsumowania 2024 roku. Antypolecenia Podobnie, jak w poprzednich latach, w 2024 roku nie było zbyt wiele książek, które bym zdecydowanie odradzała, choć kilka takich się znalazło. Były to duże rozczarowania ze względu na autora, polecenia innych lub ze względu na … brak powieści w powieści! Jeśli zatem ich nie czytaliście i chcecie zaoszczędzić sobie frustracji, to raczej trzymajcie się od nich z daleka. Co zatem mnie najbardziej rozczarowało? „Kawiarenka pod Różą” Katarzyna Michalak Ta historia miała całkiem duży potencjał, bo poznajemy Amelię, która staje na progu starej kamienicy w małym miasteczku Zabajka. Jak się okazuje, dziewczyna cierpi na amnezję. W nowym miejscu poznaje kilka koleżanek i brata jednej z nich, wyprawia swoje urodziny i myśli o otworzeniu własnej kawiarni. I tyle! Książka ma ładną okładkę, zachęcający tytuł i prawie w ogóle treści! To około 180 przepisów na słodkości przerywane zalążkiem powieści, a może tylko początkiem opowiadania, bo treści do czytania jest tam naprawdę niewiele, a dalszy ciąg jest niby w drugim tomie. Ja zdecydowanie podziękuję, przepisy wolę poczytać sobie na odpowiednich blogach. 😉 Jeśli zatem wolicie czytać interesujące historie, a nie książkę kucharską, to zdecydowanie odradzam „Kawiarenkę pod Różą”. „Wpadka roku” Gabriela Gargaś To moja biblioteczna wpadka. Wzięłam ją bez żadnego researchu z półki i niestety zawiodłam się bardzo. Powieść przedstawia perypetie 42-letniej Tatiany, która po raz trzeci zostanie matką. Na dodatek jej starszy syn także zrobił niespodziankę i Tatiana ma zostać jednocześnie babcią. Na szczęście może liczyć na wsparcie przyjaciółki Darii. Niestety sposób przedstawienia tej historii, język, dialogi całkowicie mnie zawiodły. Ledwo dałam radę doczytać ją do końca. A szkoda, bo miałam nadzieję na lekką i przyjemną lekturę, a dostałam naprawdę słabe czytadło. „Jak oddech” Małgorzata Warda Lubię książki Małgorzaty Wardy, jednak „Jak oddech” zupełnie do mnie nie przemówiła. Męczyłam się z nią prawie dwa miesiące. Porusza trudny, ale ważny temat zaginięć i poszukiwań osób oraz tragedii ich rodzin. Dla mnie było tu za dużo ezoteryki, nie mogłam się w tym odnaleźć. Również zakończenie było niesatysfakcjonujące, a całość po prostu dość nudna. I mimo że akcja powieści dzieje się w Trójmieście, to nie polecam, nie zachęcam i szybko zapominam. „Narzeczona z second-handu” Agata Bizuk „Narzeczona z second-handu” trochę przypomina mi „Wpadkę roku” – w sensie jest tak samo infantylnie i beznadziejnie. Mąż zdradza żonę, ona chce się trochę zemścić, więc znajduje sobie świetnego faceta. Mąż jest jakby nieco zazdrosny. W międzyczasie Michalina awansuje na redaktor naczelną lokalnej plotkarskiej gazety. Historia jakich wiele, ale tu ciągle i wszędzie toniemy w wymiotach i innych odchodach. Główna bohaterka ciągle posługuje się zwrotem „Ja piep**ę”, co w pewnym momencie staje się mega irytujące. Ciągle na kogoś się obraża o głupoty, ma problem ze zrozumieniem drugiej osoby. Jest egocentryczna i zdecydowanie nie daje się lubić, choć nie jest to wyznacznik dobrej czy złej książki. Zresztą inni bohaterowie są podobni, przerysowani, a kolejne problemy coraz bardziej wydumane. Zatem szczerze nie polecam. Moje TOP 10 Podobnie jak w poprzednim roku dobrych książek w 2024 roku przeczytałam całkiem sporo, ale nie mam swojego absolutnego faworyta. Zestawiłam je w konkretnej kolejności, choć TOP 10 odzwierciedla raczej mój chwilowy, obecny nastrój, a nie konkretne wrażenia z lektury. Wszystkie one są dla mnie wyśmienite i godne polecenia. Dobre były absolutne pewniaki, czyli książki moich ulubionych autorów, ale także niektóre reportaże. Może znajdziesz wśród nich coś dla siebie? 1. „Wszystko za Everest” Jon Krakauer Klimaty wspinaczkowe są mi zupełnie obce, a jednak ten reportaż wręcz pochłonęłam! „Wszystko za Everest” Jona Krakauera to relacja dziennikarza z komercyjnego wejścia na najwyższą górę świata w 1996 roku. W czasie tej wspinaczki zerwała się burza i doszło do tragedii – zginęło 8 osób. Książka jest świetnie napisana, pozwala wczuć się w klimat wysokich gór, aklimatyzacji, zimna i morderczej wspinaczki w górę i w dół. I coraz rzadszego powietrza, które nie tylko utrudniało oddychanie, ale mogło powodować obrzęk płuc i mózgu, a w najwyższych partiach nawet zaburzenia pamięci i świadomości. Jednak najważniejsze są emocje, które przeżywał autor – najpierw ekscytacji i niepewności w miarę zbliżania się do szczytu, potem niewyobrażalnego zmęczenia, a na koniec syndromu ocaleńca. Reportaż ma też charakter polemiki z innymi uczestnikami wyprawy, bo nie sposób uciec od dociekań, kto zawinił tej tragedii. Naprawdę świetnie napisany i godny polecenia reportaż. 2. „Zaginione arabskie księżniczki” Marcin Margielewski Po którą książkę Marcina Margielewskiego bym nie sięgnęła, to zawsze jest świetnie. I niestety przerażająco. „Zaginione arabskie księżniczki” to próba zachowania pamięci o kobietach z Arabii Saudyjskiej, które za najdrobniejsze nieposłuszeństwo, a czasami tylko za domniemany błąd mogą zniknąć – dosłownie. I to kobiety z wyższych sfer, prawdziwe arabskie księżniczki. Gdy próbują się buntować przeciwko nieograniczonej władzy mężczyzn, giną bez śladu. Zakazane jest wówczas nawet wspominanie o tym, że taka osoba w ogóle istniała. Autor spisał wspomnienia człowieka, który służył w saudyjskich pałacach, oczywiście nie kobietom, bo do tych nie może zbliżyć się żaden mężczyzna niebędący bliską rodziną. Jednak widział, jak traktowane były córki, siostry, żony, a nawet matki swoich „panów”. Każda kolejna historia łamie serce. Wydaje nam się nieprawdopodobne, że w XXI wieku takie rzeczy nadal się dzieją! I chociaż z pozoru księżniczki mają wszystko, de facto są więźniami tego arabskiego systemu, który religią i troską jest w stanie wytłumaczyć każdą męską zbrodnię. To mocny reportaż, więc polecam go tylko osobom o mocnych nerwach, bo tu z każdej kartki wychodzi zło, kłamstwo, sadyzm i zbrodnia. 3. „Urobieni. Reportaże o pracy” Marek Szymaniak I kolejny świetny reportaż. „Urobieni. Reportaże o pracy” Marka Szymaniaka to nie jest łatwa lektura. Ciężko się czyta o wyzysku lub wręcz niewolniczej pracy w Polsce. I nie w zamierzchłych czasach, ale obecnie. Gdy człowiek sobie uświadamia, że takie traktowanie pracowników nadal ma miejsce jest przerażony. Bo godna praca i godziwa płaca wydają się oczywistym prawem człowieka, a okazuje się, że wcale tak nie jest. Opisanych ludzi i zdarzeń jest tu sporo, ale chyba najbardziej przeraziły mnie dwa: fabryka Toyoty i prywatny przedsiębiorca mający się za zbawiciela dla wykorzystywanych przez siebie pracowników. Wspomniana fabryka to wręcz niewolniczy obóz pracy, gdzie trudno nawet wyjść do toalety. Jednak te nieludzkie zasady w większości są dziełem polskich kierowników, a nie japońskich właścicieli. Smutna i przygnębiające to lektura, ale też uświadamia, że posiadanie dobrej pracy należy doceniać. Bardzo polecam te reportaże, bo na wiele spraw otwierają oczy. 4. „Kim Jiyoung. Urodzona w 1982” Cho Nam-Joo „Kim Jiyoung. Urodzona w 1982” południowokoreańskiej autorki Cho Nam-Joo to przejmujące studium życia kobiet w Korei Południowej w XXI wieku. Wydawałoby się, że w takim rozwiniętym kraju życie kobiet nie jest gorsze od mężczyzn. Tymczasem od najmłodszych lat nadal traktowane są one zupełnie inaczej. Mimo że często mają lepsze wykształcenie niż mężczyźni, to nawet po studiach bardzo trudno znaleźć im pracę. A gdy zdecydują się na dziecko, to najczęściej muszą z tej pracy zrezygnować. Odczuwają niesamowitą presję w pracy i ze strony rodziny. Nie wiem, czy dałabym radę żyć tak, jak młode Koreanki. 🙁 Książka (właściwie audiobook) bardzo mnie poruszyła, a poznanie warunków życia, i to współczesnych, innego kraju bardzo rozszerza horyzonty. 5. „Atlas. Historia Pa Salta” Lucinda Riley i Harry Whittaker Długo czekałam na przeczytanie ostatniej części cyklu o siedmiu siostrach, co spowodowało, że niektóre historie sióstr już trochę zbladły w mojej pamięci, a szczegóły i imiona się zatarły, więc chwilami nie w pełni nadążałam za akcją ;). „Atlas. Historia Pa Salta” spełniła jednak moje oczekiwania i potwierdziła podejrzenia odnośnie głównego bohatera, oczywiście tylko te współczesne. Cała historia jest naprawdę niesamowita, choć też bardzo raniąca. Polecam cały cykl, ale historia Atlasa jest cudowną wisienką na torcie, która spaja całość. Gdy usłyszałam o śmierci autorki Lucindy Riley, to byłam przerażona, że już nigdy nie poznamy tajemnic Pa Salta. Więc ogromnie się ucieszyłam, że jej syn ma dokończyć ten ostatni tom. I prawdę mówiąc, nie czuję różnicy w stylu pisania pomiędzy tym ostatnim tomem a poprzednimi. 6. „Tajemnice zamku” Lucinda Riley Ewidentnie mam słabość do książek Lucindy Riley. I to nie tylko do serii o siedmiu siostrach. Tym razem przenosimy się do starego zamku na południu Francji. Poznajemy historię rodziny i jej zaginionych członków. Akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i w czasie II wojny światowej i bardzo mnie wciągnęła. Zresztą jak we wszystkich książkach tej autorki. Jeśli jeszcze nie sięgnęliście po żadną inną powieść Lucindy Riley poza słynną serią, to polecam, bo każda to prawdziwa perełka! 7. „Kołysanka” Maciej Siembieda Uwielbiam książki Macieja Siembiedy, bo zawsze niosą w sobie fascynującą tajemnicę. Te zagadki pobudzają szare komórki, wzbudzają ciekawość i silną chęć odwiedzenia wszystkich miejsc, w których dzieje się akcja danej książki. I dokładnie tak samo było tym razem. Czytając „Kołysankę” przenosiłam się w wyobraźni do pałacu naszego polskiego Kopciuszka i dumałam, kto był autorem tej zaginionej melodii. A i współczesne tajemnice pani radnej również były bardzo ciekawe. 8. „Katharsis” Maciej Siembieda „Katharsis” Macieja Siembiedy to rewelacyjna saga ciągnąca się od czasów II wojny światowej aż do początku lat 90., od Salonik przez Gdynię do Kletna. Tak się złożyło, że prawie wszystkie miejsca z książki są mi znane, a w kopalni uranu w Kletnie byłam nawet w 2024 roku. Bo uran odgrywa ważną rolę w tej powieści. Jednak najważniejsza jest grecka rodzina, która po wojnie przybywa do Polski i tu osiada. Co ona może mieć wspólnego z gdyńskimi przemytnikami? Losy splatają ze sobą ludzi w zadziwiający sposób. Jeśli znacie prozę autora, to wiecie, że znajdziecie tu trochę sensacji, trochę historii, rodzinnych tajemnic, a przede wszystkim wartką akcję, która cały czas trzymała w napięciu! Jeszcze lepsza wiadomość jest taka, że to dopiero pierwszy tom z trylogii (na razie udało mi się przeczytać dwa). 9. „Świat bez końca” Ken Folet „Świat bez końca” to drugi tom cyklu Kena Folletta o katedrze i mieście Kingsbridge w średniowiecznej Anglii. Ta fantastyczna epicka powieść ma niemal 900 stron, ale ze względu na całkiem wartką akcję i liczne zwroty, a do tego wyrazistych bohaterów czytało się ją bardzo dobrze. W tej powieści przenosimy się do Anglii na początek XIV wieku, gdzie Europę zaczyna dziesiątkować czarna zaraza, czyli dżuma. Fascynujące jest dowiadywanie się, jak w tamtych czasach rozwijała się medycyna, handel, budownictwo, stosunki feudalne i jak zmieniało się społeczeństwo. A w to wszystko wplecione zostały losy kilku bohaterów, będących potomkami rodzin z pierwszego tomu „Filary ziemi”. Polecam wszystkim miłośnikom epickich powieści, średniowiecznej Anglii i niebojących się kilkusetstronicowych historii! 10. „13 powodów” Jay Asher „13 powodów” Jaya Ashera to właściwie studium depresji. Razem z bohaterami słuchamy taśm z nagraniami nastolatki, która popełniła samobójstwo. Na tych taśmach wskazuje osoby i sytuacje, które doprowadziły ją do takiego kroku. Strasznie ciężka jest ta książka, ale pozwala zrozumieć, do czego mogą doprowadzić osobę cierpiącą na depresję nawet drobne nieprzyjemności. I jak łatwo pominąć wysyłane przez nią sygnały. Obejrzałam też serial na Netflixie nakręcony na podstawie tej powieści, ale nie bardzo mi się podobał. Książkę na Instagramie też nie oceniłam najwyżej, ale bardzo zapadła mi ona w pamięć, dlatego umieściłam ją w tym zestawieniu. Czytelnicze cele na 2025 rok 2025 rok będzie kolejnym rokiem, gdzie będę chciała przeczytać 52 książki. To wyzwanie motywuje mnie do działania i przypomina, że oprócz seriali na Netflixie czy internetu są lepsze sposoby na relaks. Czuję po prostu, że książki są dla mnie bardziej rozwojowe. Chcę też bardziej skupić się na moim projekcie „Czytelnicza podróż po świecie”, żeby poznać kolejne 12 nowych krajów z całego świata, z których jeszcze nie czytałam żadnej lektury. Chętnie będę też sięgać po książki z mojego najbliższego regionu, czyli z Gdańska i okolic, ale bez konkretnej liczby. A na koniec chciałbym zapytać Was – jak wypadł Wasz 2024 rok pod względem czytelniczym? Czy odkryliście książki, które szczególnie zapadły Wam w pamięć? A może macie swoje plany czytelnicze na 2025 rok? Koniecznie podzielcie się nimi i swoimi osiągnięciami w komentarzach – bardzo chętnie poznam Wasze historie i inspiracje! [...] Read more...

kroplamorzaczyta

Wszystkie 70 książek przeczytanych/przesłuchaniach

68-70 ⭐⭐⭐⭐/5 Ostatnim tomem tej sagi zamknęłam 20

67/52 ⭐⭐⭐⭐⭐/5 🧠 „Bebechy, czyli ciało człowieka p

66/52 ⭐⭐⭐/5 "Zaklinaczka motyli” Agnieszki Stec-K

64 i 65/52 ⭐⭐⭐⭐⭐/5 W zeszłym roku udało mi się ró

62 i 63/52 ⭐⭐⭐/5 „Śmierć plotkary” i „Śmierć łajd

60 i 61/52 ⭐⭐⭐⭐⭐/5 Nadrabiam jeszcze zaległości z

57-59/52 „Japonka” ⭐⭐⭐⭐⭐/5 „Niemka” ⭐⭐⭐⭐/5 „Amery

56/52 ⭐⭐⭐⭐/5 "Elbin-Elbląg. Na zakręcie historii"

55/52 ⭐⭐⭐/5 🕰️ Grzegorz Kozera w „Ostatnim zadan

53 i 54/52 ⭐⭐⭐⭐⭐/5 "Wiatr od morza. Sztorm” i „Wi

52/52 ⭐⭐⭐⭐/5 ⛰️ "Czapkins. Historia Tomka Mackie

49-51/52 ⭐⭐⭐/5 📖 Lubię książki Kristin Hannah, ch

42-48/52 ⭐⭐⭐⭐⭐/5 O pierwszym tomie już wcześniej

40 i 41/52 obie ⭐⭐⭐⭐/5 #audiobook #chorwacja #mac

39/52 ⭐⭐⭐/5 📚 „Pod naszym niebem” Sylwii Kubik to

38/52. ⭐⭐⭐⭐⭐/5 🐾 „Psie story. Historia niezwykłej

37/52 ⭐⭐⭐⭐/5 "Ucieczka z Mielenz” Sylwii Kubik to

36/52 ⭐⭐⭐⭐/52 📖 „Kto, jak nie ja” Katarzyny Kołc

35/52 ⭐⭐⭐⭐/5 ⛰️ W sumie nie wiem skąd mi się to w

34/52 ⭐⭐⭐/5 📖 Sięgając po „Mennonitkę i hrabię” S

33/52 ⭐⭐⭐⭐\5 „Matki i córki” Ałbeny Grabowskiej t $33/52 ⭐⭐⭐⭐\5 „Matki i córki” Ałbeny Grabowskiej to opowieść o czterech pokoleniach kobiet, które próbują zrozumieć siebie nawzajem, mimo że dzielą je czasy, tajemnice i niewypowiedziane słowa. Matki próbują chronić swoje dzieci, córki próbują zrozumieć kim są, a gdzieś między nimi gubi się czułość i wzajemna bliskość. Autorka nie moralizuje, tylko pokazuje, jak bardzo jesteśmy podobne do tych, od których próbujemy się odróżnić. To jednocześnie niesamowita saga pokoleniowa, która wiedzie nas przez meandry historii, szczególnie tej wojennej, od Warszawy aż po Syberię. Po lekturze tej książki nasunęło mi się pytanie o to, czy da się naprawdę zrozumieć swoją matkę, zanim samemu nie stanie się matką (lub ojcem)? Jak myślicie? 📘📗📙 #matkiicórki #ałbenagrabowska #sagarodzinna #wydawnictwomarginesy #audiobook #historierodzinne #bookstagrampl #powieść #czytambolubię #kochamksiążki$

32/52 ⭐⭐⭐⭐/5 Znów zaległości, ale spuśćmy na to z

31/52 ⭐⭐⭐⭐⭐/5 Trochę mam tu zaległości (prawie dw

Obserwuj na Instagramie

Tagi

Agata Przybyłek Albania atrakcje dla dzieci Bałkany blog blogowanie Bułgaria Chorwacja city break Czechy czytanie czytelnicza podróż po świecie dzieci Gdańsk Gdynia Gran Canaria Hiszpania inspiracje jednodniowa wycieczka krople Gdańska krople zachwytu książki latarnie morskie Lucinda Riley Maciej Siembieda Małgorzata Warda minimalizm motywacja plany podróże podróże zagraniczne polecane książki Polska recenzja spływ kajakowy Trójmiasto urlop W 12 historii dookoła świata wakacje Wyspy Kanaryjskie wyzwanie zdjęcia zima zoo zwiedzanie